Toppertjes

Gordon vind ik bagger. Rene Froger is ook niet mijn grote vriend. Jeroen van der Boom, ach; die kan ermee door. Het geheel wat ze ‘de Toppers’  noemen? Het kan mij serieus gestolen worden. Ik vind het vreselijk. Ik vind het commercieel, nep en al dat gedoe eromheen allemaal noem ik media-geilheid. Kortom; ik heb er geen goed woord voor over.

Totdat ik vanavond met mijn laptop op de bank zat. Tv op de achtergrond aan staat. Het loopt over van programma in programma. Zo kwam ik er tot mijn grote verrassing achter dat ineens ‘de Toppers’  op mijn tv aan het optreden zijn. Ik moet eerlijk toegeven; het klinkt allemaal best leuk. Tuurlijk, het zijn niet hun eigen nummers die ze zingen, maar het is juist wel sfeervol dat ze flink aan het coveren zijn. Of sfeervol is niet het juiste woord. Het is gewoon herkenbaar en daardoor al snel leuk. Kunnen meeswingen en -zingen vinden mensen over het algemeen altijd leuk. Goedkoop concept dus weer. Maar eerlijk is eerlijk; ook ik vind het leuk.

Om toch niet vol lof te zijn meteen; waarom in godsnaam moeten ze die lelijke glitterpakken aan. Dat vind ik dan weer walgelijk. Uit die lichtjes op pakken!!

16 December 2009
By on 20:10
Kerstsferen

Met kerst heb ik niet zo heel veel. Laat staan met alle commercixeble onzin die erbij komt kijken. Zo stuur ik nooit kaartjes. Een kerstboom komt niet in mijn huis. En ook al die lichtjes overal zijn niet aan mij besteed. Naar mijn familie ga ik omdat het een soort van verplichting is en ach; mijn familie is daar wel nuchter in en het is gewoon een samenzijn van ons.

Maar dit jaar lijkt ineens alles anders. Zo begon ik van de week om mijn huis opnieuw in te richten. Niet zozeer in kerstsferen (helemaal niet), maar ik merkte wel dat ik mijn huis ‘warmer’ begon te maken. Veel kaarsen in huis. Hoge vazen met daarin dennenappels, kerstballen (toch!) en lichtjes.  Ga ik morgen met de familie naar Tuinland om daar toch even wat kerstspullen in te slaan. Toch die lichtjes in huis, een kerstbakje, een… we zullen het wel zien.

Vorige week zat ik al aan de eettafel kerstkaarten te schrijven met mijn lief. Voornamelijk naar haar familie. En een paar naar mijn familie. Ik kreeg al de eerste telefoontjes van mijn familie; ‘zeg euhm, heeft S. dat kaartje gestuurd, of jij?’. Mijn familie vindt het duidelijk ook niets voor mij.

En voor het eerst heb ik zin in alle kerstdiners! Vind ik het zowaar leuk om op kerstavond ‘verplicht’ gezellig te gaan zitten doen met Gluhwein. Heb ik er zin in om eerste kerstdag te gaan eten met mijn schoonfamilie. Tweede kerstdag met mijn familie. Misschien wel omdat ik er nu niet alleen zit, maar mijn liefje naast me heb. Mijn vorige relatie was altijd op vakantie tijdens de kerst en ik wilde dan toch hier zijn. Twee verschillende werelden. Maar nu ineens is zij daar; een enorm familie-mens ook. Die het leuk vindt om mee te gaan naar mijn familie en ik kan genieten van haar familie.

Wie weet krijg ik ooit het kerstgevoel nog wel! Het is in ieder geval een begin….

13 December 2009
By on 19:58
Rijkdom

Mijn lief gaat morgen op vakantie. Heerlijk. Ze leeft er al weken naartoe. Nadat ze maanden heeft lopen bedenken waar ze heen zou willen. Eerste keus viel op La Palma, maar liever niet al nu. Na lang praten en vragen stellen, is de keuze gevallen op Gambia.

Prachtig! Het is mijn lief gegund. Laat haar lekker gaan genieten daar. Lekker genieten van de zon. Weer even ouderwets met haar beste vriendin bijpraten. Even flink ontspannen. Ik ga haar missen, maar ik ben enorm blij voor haar.

Als ze dan vanmiddag ook nog vertelt dat ze 20 schriftjes en pennen en wat ballen heeft gekocht voor de kinderen in Gambia… Dan ontroerd ze me niet alleen enorm, maar maakt ze me ook enorm gelukkig. Wat heb ik dan een prachtige, lieve, fantastische vrouw! Dat ze niet alleen aan haarzelf denkt. Niet alleen denkt aan het vreselijke genieten wat ze gaat doen. Maar ook denkt aan de kinderen daar… Denkt aan die kindjes die niets hebben en zij haar rijkdom wil delen.

Wat een rijkdom heb ik dan met zo’n fantastische vrouw!

12 December 2009
By on 17:26
Samenwonen!

Lief heeft nooit echt samengewoond. Wel zo goed als, maar er was altijd de mogelijkheid om te zeggen; ‘en nu ga je terug naar je eigen huis’. Bovendien waren die relaties volgens mij heel anders dan de onze… Was zij daar altijd aan het zorgen, terwijl er voor mij weinig valt te zorgen. Okxe9, momenteel zorgt ze af en toe voor me, maar het blijft gelijkwaardig voelen. Op een ander moment zijn de rollen omgedraaid.

Ik heb wel samengewoond. Dat ging alleen als vanzelf… We leerden elkaar kennen. We waren al veel samen. We leefden allebei ons totaal eigen leven. Met als voordeel dat we ook niet ver van elkaar af woonden, dus dat eigen leven ook makkelijker vast te houden was.

De afgelopen dagen hebben lief en ik het over ‘oefenen’ voor het samenwonen. Dat klinkt allemaal niet zo zwaar. Ik hou mijn huis nog even aan, we blijven een tijdje achter elkaar samen, ik neem mijn katjes mee… Zij gaat gewoon werken. Ik ga proberen een leventje daar op te bouwen. En als we het zat zijn, ga ik gewoon terug naar mijn huis. Zo simpel!

Maar zo simpel is het allemaal niet. Ik zit erover na te denken. Ik zit te bedenken welke afspraken je dan samen maakt. Of ik me helemaal thuis zou voelen in haar huis. Het blijft tenslotte haar huis. Ik zit nu al te bedenken wie ik daar allemaal ken en met wie ik af en toe een avondje op stap wil. Ik zit me af te vragen wat zij prettig zou vinden wat ik wel en niet doe. Wat ik prettig vindt wat ze wel en niet doet. Eerlijk gezegd kan ik niets bedenken. Ik denk altijd dat je vanzelf situaties tegenkomt die je minder prettig vindt. Alleen; er achteraf over praten zorgt weer vaak voor moeilijke momenten. Tsja.

Bovendien vind ik het eng om echt te gaan samenwonen. Waar laat ik dan al mijn spulletjes? Haar huis is niet groter dan dat van mij en alle meubelen heeft ze natuurlijk al. En al mijn kleding en laarzen past nooit in haar kledingkast. En een extra kledingkast gaat niet passen. En waar laat ik al mijn boeken? En en en…..

Lastig hoor, dat samenwonen! Maar wat zou ik ongelooflijk graag iedere dag bij haar zijn…. Dus; angsten opzij zetten en gewoon gaan! Bevalt het niet, dan vertrek ik gewoon weer naar Zwolle :-)

17 November 2009
By on 11:58
Wachtkamer

Mijn huisartsen werken nooit zo met de tijd. Het is vooral een ‘gezellig’  team die enorm de tijd nemen voor hun patixebnten. Daarom hoef je daar ook nooit op tijd te komen; je bent toch pas een uur na de afgesproken tijd aan de beurt. Gek genoeg komt toch altijd iedereen op de afgesproken tijd.

Zo zat ik vanmorgen opnieuw te wachten. De wachtkamer zat vol. Niet zo gek; een stuk of 7 huisartsen, ze lopen allemaal achter qua afspraken. De wachtruimte werd voller en voller. Ik zat me te verbazen over de stilte. We zitten gezamelijk in een wachtruimte, we wonen allemaal in een dorp (nou ja, ik niet, maar ben er wel  opgegroeid en te lui om mijn huisarts over te schrijven), we kennen elkaar allemaal. Toch vraagt niemand aan de ander wat er aan mankeert. Een kwartier lang niet.

Tot er een enthousiaste man binnenkomt; ‘goedemorgen!’. Zoals bij iedereen die binnenkomt, roept iedereen wel vriendelijk goedemorgen terug. Plotseling begint iedereen met elkaar te babbelen. Alsof wanneer iemand vrolijk ‘goedemorgen’ roept, we ineens allemaal op aarde landen en bedenken dat we nog naar die wachtkamer kunnen komen. Dat het dan dus allemaal nog wel meevalt met elkaar. De enthousiaste man begint tegen een bekende (ach, dat zijn we allemaal) te vertellen dat hij zijn bloeddruk moet laten meten. Spontaan begint een andere man te vertellen dat hij daarvoor hier vorige week was, maar nu komt voor de spuiten voor Zuid-Afrika. Waarna er aan een andere vrouw gevraagd wordt hoe het nu gaat, waarop zij meteen roept; ‘kloten nog he’. Zo gaat dat in een dorp; ons kent ons.

En opnieuw verbaas ik me erover. Ik geloof dat ik al te lang in de stad verblijf :-)

16 November 2009
By on 16:08
Ontstressen

Ontstressen, hoe doe je dat nou? Twee weken ben ik nu thuis. Ik ‘moet’  5 leuke dingen doen op een dag. Dus dat doe ik braaf. Maar dat ik me nu rustiger ga voelen? Niet echt.

De eerste week stond heel erg in het teken van leuke dingen doen. Ik zag veel vrienden. Ik ging overal naartoe wat ik leuk vond. Ik voelde me ergens wel heel relaxed. Totdat ik weer thuis kwam en dacht; ‘eigenlijk is er niets veranderd’. Het ontstressen kwam er niet echt van.

De tweede week sliep ik gigantisch veel. Juist ook omdat mijn geest wat meer tot rust komt, denk ik. Ex is weer vriendinnetje. Dat geeft een heel stuk rust. Ik hoefde even niets. Zei mijn afspraken met vrienden af als ik er geen zin in had. Ik was een paar dagen bij vriendinnetje na een gesprek op het werk (omdat die afspraak me wel heel veel druk opleverde). Maar ik ging me alleen maar drukker en drukker maken.

Nu is het zondag. Ik heb geslapen tot 12 uur. Dat is helemaal niks voor mij! Ik moet vanmiddag even een eindevaluatie schrijven voor mijn werk. Waarbij ik er net achter kom dat ik de helft van de informatie mis. Straks werkgeefster maar even mailen en dan moeten ze morgen die lijsten maar even mailen. Zit ik er morgen aan vast. Op zich niet erg; morgenochtend moet ik om 9 uur bij de huisarts zijn. En ach; als we dan toch al wakker zijn, kunnen we net zo goed meteen aan de slag gaan!

Maar ontstressen? Ho maar! Ik voel me niet rustiger. Ik ‘moet’  nog zoveel. Mijn lichaam is nog zo moe. Ik voel me zo rusteloos. Niet meer heel lamlendig, maar op het moment dat ik iets wil doen, doe ik het niet. Die rust en die energie kan ik ergens nog niet vinden. Voorheen had ik 80 plannen, waarvan ik er 40 uitvoerde. Het fantastisch vond om er mee bezig te zijn. Terwijl ik nu alleen maar thuis zit, koffie drink, eten maak, voor de computer en tv hang, een boek lees… Dat wordt saai!!

15 November 2009
By on 11:46
‘Strafkamp 22′ – Tig Hague

Hemeltje leest veel. Heel veel. Mensen vinden het prachtig als ze in mijn huis komen; een hele wand vol met boeken! JA! En ik vind het heerlijk… Even ‘s avonds voor ik ga slapen. Even in de trein. Als ik ergens moet wachten. Een mooier tijdverdrijf is er bijna niet.

De laatste weken was ik alleen niet zo druk met lezen. Te druk in mijn hoofd. Ik moet me wel rustig voelen om me op letters te kunnen concentreren. Me helemaal af te kunnen sluiten. Pas afgelopen zaterdag was ik zo ver. Ik begon in ‘strafkamp 22′  van Tig Hague. De beschrijving;

Een gram wiet op het vliegveld van Moskou: het begin van een reis naar de hel

Een peertje hangt aan het kale plafond en werpt een vaal licht over de gore vloer en muren. In de hoek liggen uitwerpselen en de wanden zijn bedekt met graffiti en onbestemde vlekken. Ik probeer mijn maag onder controle te houden en niet over te geven. Ik ben naakt en ril van de kou en pure angst.

Tig Hague, een jonge Brit die voor zijn bedrijf regelmatig naar Moskou vliegt, wordt op een dag uit de rij voor de Russische douane gehaald. Als zijn koffers open moeten slaat de schrik hem om het hart: in zijn spijkerbroek zit nog een klein beetje wiet na een nachtje stappen in Londen! Tig wordt direct gearresteerd, gefouilleerd, en op transport gezet naar Strafkamp 22.

Wat begon als een onbeduidende zakenreis ontaardt in een onbewaakt ogenblik in een nachtmerrie: op basis van het bezit van xe9xe9n gram marihuana wordt hij tot vier jaar strafkamp veroordeeld in het afgelegen Mordovixeb.
Tig belandt in een smerige cel vol ratten en medegevangenen, wordt gedwongen onbegrijpelijke verklaringen in cyrillisch schrift te ondertekenen en ontbeert elke betrouwbare juridische ondersteuning bij zijn proces. Zijn ouders en zijn vriendin voeren vanuit Londen een wanhopige strijd om hem te bereiken en bij te staan.

Het boek pakte me! Heel bizar hoe de Russische autoriteiten soms te werk gaan. Hoe het rechtssysteem daar werkt. Hoe belangrijk geld is… Heel onwerkelijk om te lezen dat dit echt in de wereld gebeurd. Dat je wordt teruggevoerd naar een soort van concentratie-kampen lijkt het wel. Heel onwerkelijk! Wat hebben we als ambassade dan eigenlijk weinig invloed! Terwijl onze dierbaren daar in het buitenland zoveel leed moeten ondergaan xe9n moeten aanzien. Althans; dat kwam in dit boek heel erg naar voren.

Jammer bij dit soort boeken is dat ik er ook altijd achterdochtig van wordt. Ergens geloof ik best dat dit een stom foutje was. Aan de andere kant denk ik; ‘zou het echt maar 1 gram wiet zijn geweest?’. Nou ja, ook al is dat niet waar; het is wel bijzonder interessant om het psychologische spel te kunnen lezen van de Russische gevangenissen.

Zou dit boek jou trekken? Zo ja; waarom? Zo nee; wat lees je liever? Nog tips voor Hemeltje?

11 November 2009
By on 12:39
Pardon!?

Hemeltje is terug hoor!! Veel gebeurd, maar dat komt allemaal later wel. In het kort; ziektewet, ex is niet meer heel erg ex (en toch ook weer wel), ik heb ineens 1001 hobbies erbij en voel me rijk met de mensen om me heen.

Daar zit ik alleen allemaal nu even niet over na te denken. Ik zit nu na te denken over mijn nichtje. Mijn nichtje wordt over 3 maanden 18 jaar! Best een hele mooie leeftijd. Daarbij is ze niet dom. Ook niet de meest intelligente jongedame, maar waar meet je uiteindelijk intelligentie mee?

Ik heb me geregeld gexebrgerd aan nichtje. Van haar 15e tot nu heeft ze zo’n, euhm, hxe9xe9l veel jongens gehad. Die is nooit langer dan 3 dagen vrijgezel geweest in die dagen. Ach, op zich niks mis mee. Daarvoor ben je jong toch? En ach, dat je tegen ieder nieuw vriendje zegt dat hij de ware is en dat je van hem houdt… Misschien doe je dat ook als je 16 bent? Hemeltje heeft dat nooit gedaan overigens. Hemeltje vindt ‘houden van’ hele grote woorden, die ze niet zo snel uitspreekt (me zelfs kapot schrok toen mijn nu-soort-van-ex dat zei na 4 maanden. Om vervolgens helemaal stil te vallen en te bedenken dat ik ook van haar hield.)

Maar goed. Nichtje zei niet alleen dat ze van al die jongens hield; ze stapte er ook zo het bed mee in. Ik als ouder had daar al lang geroepen; ‘kappen daarmee! Ze gebruiken je!’ en had alle mogelijke dingen bedacht om tot mijn kind door te dringen. Mijn oom en tante doen dat niet. In dat gezin is de man heer en meester. Vrouwen zijn er voor de verzorging and that’s it. Als wij daar als jonge kinderen kwamen, dan werd alleen dat statusverschil al duidelijk gemaakt doordat de mannen wxe9l cola mochten drinken en de vrouwen verplicht aan de sinas moesten. Dat is een relatief klein voorbeeld, maar wel een heel denigrerend voorbeeld. In dat gezin werd mijn nichtje groter.

Nichtje heeft ook een oudere zus. Nichtje heeft een grote zus van 28 en een jonger zusje van 14. En een grote broer van 26 trouwens. Maar even de mannen buiten beschouwing gelaten in dat gezin…. Nichtje heeft sinds 6 maanden een vriendje. Ze houdt het langer dan 2 weken vol!! Ik vind het hartstikke leuk voor nichtje. Maar de opluchting bij mij is vooral groot, omdat ik weet dat ze nu niet iedere 2 weken met een ander in bed ligt. Een half jaar lang is dat nu al dezelfde persoon. Dxe1t is vooral wat mij -als grote nicht- goed doet. Gewoon, compleet voor de eigenwaarde van nichtje. Als een man je alleen wil voor de seks… Tsja euh, dat werkt niet? Dus Hemeltje is blij.

Tot vandaag. Tot ze op nichtjes hyves zag dat nichtje schreef; ‘ik kan niet leven zonder jou. Mijn leven is waardeloos zonder jou. Ik ben nutteloos zonder jou’. Op zich denkt Hemeltje; ‘ach, lekkere puber. Je gaat vanzelf leren dat je heel gelukkig kan zijn zonder partner. Het doet even pijn, maar je komt erdoorheen’. Tot Hemeltje de reacties gaat lezen. De reactie leest van nichtjes grote zus -en dus mijn grote nicht-. Die zegt; ‘goed zo meisje. Zonder een man in je leven kan je net zo goed aan de andere kant van het gras liggen’.

Hemeltje is helemaal uit het veld geslagen. Pardon!? Zeg je dat nou tegen een bijna 18-jarige? Hoeveel eigenwaarde hebben die meisjes in dat gezin eigenlijk?

10 November 2009
By on 16:59
Finito…

Opeens kwam de klap; ik stortte totaal in.

Ik kan niet meer stoppen met huilen. Ik wilde het liefst dat die trein mij ramde. Ik wil niet meer terug naar dat werk. Ik wil eigenlijk gewoon helemaal niks meer.

Totaal onbekend voor mij, want; in iedere situatie zit wel iets positiefs. Zelfs toen ik zaterdagavond op de bank het einde van onze relatie zat te bespreken, was ik diegene die ook de positieve dingen naar voren haalde. Terwijl hxe1xe1r gevoel voor mxedj weg is en ik dus eigenlijk vind dat zij dat soort dingen moet vertellen. Alleen dat ben ik; de positiviteit zelve.

En daar zit ik dan nu. Ziek gemeld op mijn werk. Straks naar de huisarts, want het kan niet goed zijn dat ik de neiging heb om van 7 hoog gewoon naar beneden te springen. Dan stopt tenslotte alles… Maar dan ook ALLES! Vanmiddag moet ik een bakje koffie komen doen op het werk. Hoewel ik daar totaal geen energie voor heb en even niet de kracht kan vinden om mezelf te verklaren, ga ik toch maar. Vanaf dan zo rechtstreeks de ziektewet in. Van daaruit maar weer omhoog krabbelen. Hoe ik dat ga doen weet ik nog niet, maar uiteindelijk gaat het me vast lukken…

Wat had ik alleen nu zo vreselijk graag mijn grote liefde om me heen gehad. In plaats van dat ze zichzelf weer aanmeld op een dating-site. Alsof ze na 36 uur weer rechtop staat en weer aan het daten kan slaan. Dat doet pijn! Dat mijn werk me vervolgens meer dwars zit, zegt me ook wel weer genoeg…. Life sucks big time right now.

2 November 2009
By on 08:09
Onvoorspelbaar

Dat vrouwen onvoorspelbaar zijn, is vast geen geheim. Neem twee vrouwen samen… Zo zat ik zaterdagochtend nog te verkondigen dat lief en ik sterker zijn geworden door de kwestie een aantal weken geleden. Dat de liefde weer super liep. Waarna ik ‘s avonds op haar bank zit en we opnieuw diep in gesprek zijn. We samen besluiten ermee te stoppen. Nog even een avondje naar de bioscoop, nog even genieten van elkaar, nog even goed uit elkaar gaan… om daarna dan ook echt uit elkaar te gaan.

Zo zat ik vanmorgen 2,5 uur in de trein te janken. Na daarvoor al een aantal uur samen te hebben gejankt. Wat ja; het is niet niks wat we weggooien. Veel plannen, elkaar, veel liefde. Maar soms is liefde alleen niet genoeg.

Ik voel(de) me beroerd. Ik kon mijn tranen in de trein niet bedwingen. Waarna ik uitstap op Utrecht centraal en er een vrouw naar me toekomt. Ze vertelt me dat ik best mag huilen, zolang ik maar onthou dat ik overal doorheen kom. Dat ik eruitzie als een sterke vrouw. Thanks… Waarna nog 101 mensen me vragen of deze trein echt naar Zwolle gaat. Terwijl dat levensgroot op heel veel borden staat aangegeven. Waarop ik denk; ‘als je wil weten of je wat voor me kan doen, vraag dxe1t dan gewoon’.

In de trein zit ook een vrouwtje continu naar me te kijken. Ik kijk haar af en toe eens vuil aan in de trant van; ‘als ik wil janken, dan jank ik toch lekker!’. Maar als ik vervolgens uitstap, komt ze naar me toe. Ze legt haar hand op mijn arm en vraagt of ze me iets mag overhandigen. Ze geeft me een spiegeltje waarop staat; ‘God houdt van je zoals je bent’. Had ik net een kwartier niet meer gehuild, brengt die vrouw me weer in tranen. Al ben ik niet gelovig, het raakt me wel…

Toch nog iemand die van me houdt!

1 November 2009
By on 13:57